سر و تهش را می‌زدی دو کلمه حرف حساب می‌مانْد بین پرانتز باز و بسته. اصلا به عشق همین پرانتز و زیرنویس بود که می‌نوشتم.  نمی‌دانی چه کیفی دارد بین دو تا خط خمیده جولان بدهی.  یک حس خوبی دارد که هر چه بخواهی می‌توانی بین پرانتز باز و بسته، فارغ از طاقچه بالا گذاشتن های متعارف بگذاری!   حسی مثل برداشتن یک تمشک رسیدۀ تازه از روی زمین یا حتی صدای پنکه های ظهر تابستان.

اما حیف که تا آمدم به خودم بجنبم پشت سرهم پرانتز بسته بود که یعنی هیچی نگو.  انگار دگمه شیفت نُه آدم گیر کرده باشد!

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
Log-Link :    [خریت‌انتها‌نداره]   [دوخط‌بی‌فاصله]   [ردپای‌من]   [حرف‌های‌نگفته]
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ